Cześć Moi Mili 
Miło mi widzieć takie zaangażowanie na forum, gdyż otworzyło mnie to na podzielenie się swoimi bolączkami.
Mimo że oboje jesteśmy dorosłymi, odpowiedzialnymi ludźmi, którzy zdają sobie sprawę z wyzwań rodzicielstwa, mój partner nie okazuje wystarczającego zainteresowania ani wsparcia emocjonalnego w tym procesie, co dla mnie jest mega przykre . 
Jego brak zaangażowania w rozmowy o przyszłości naszej rodziny oraz brak inicjatywy w kwestiach związanych z przygotowaniami do roli rodzica budzą we mnie poczucie osamotnienia, co chyba jest normalne. 
Czuję, że nie dzielimy tego samego entuzjazmu i zaangażowania, co sprawia, że zaczynam wątpić w to, czy naprawdę chce mieć dziecko, czy po prostu zgadza się na to ze względu na mnie. Wszystko mi się już miesza. 
Może któraś z Was ma coś do powiedzenia na ten temat 
Hej Jola
Doskonale cię rozumiem mój mąż też czasem wydaje się być mało zaangażowany oraz oddalony i nie ma takiego entuzjazmu jednak gdy z nim rozmawiałam wyjaśnił mi że on też odczuwa presję i mężczyźni nie zawsze to okazują . Być może twój partner także przeżywa swoje emocje wewnątrz siebie i nie chce albo nie umie o tym rozmawiać . Postaraj się z nim porozmawiać ewentualnie namówić na wizytę u psychologa aby wszystko wyjaśnić
Koniecznie dajwaj znać i trzymam kciuki za was 
Powiem ci z doświadczenia wiem że to tylko tymczasowy okres. Dla faceta cała przygoda z ciążą to jest coś totalnie odległego, i takie humorki to standard 
Nie przejmuj się i go zagaduj
Ewelinko, mega ci dziękuje za szybką odpowiedź. Naprawdę jestem wdzięczna 
Masz racje 
Co ja się będę przejmować 
Kochane, mój facet ostatnio powiedział że dziecko będzie jak mu pomogę z remontem 
No chyba sobie żartujesz
Ta sama reakcja Poważnie
Mnie były facet prał jak wlezie 
Jejku, tak przykro mi to słyszeć 
Nawet nie zdaję sobie sprawy ile przeszłaś, ale pamiętaj że jesteśmy tu po to aby się wspierać więc wal prosto z mostu jak czegoś potrzebujesz 
Małgosiu, bardzo ci współczuję i jednocześnie chylę czoła bo sama wiem jak cięzko się od kogoś takiego uwolnić…
Dziękuje Wam z całego serca za te słowa wsparcia. Naszczęście wszystko już jest za mną 
`
Oj tak, to jest niekończąca się historia 
Gratuluję Ci wytrwałości, bo nie jest łatwo w takich momentach…
To my dziękujemy za dzielenie się swoimi historiami 
Bardzo mi przykro Małgosiu! jestem z Ciebie dumna, że dałaś sobie z tym wszystkim radę!